پانسمان مرطوب چیست؟

۳ بازديد

پانسمان مرطوب روشی نوین در مراقبت از زخم است که در آن محیط زخم به‌ صورت کنترل‌ شده مرطوب نگه داشته می‌ شود. برخلاف پانسمان‌ های سنتی که باعث خشک شدن سطح زخم و ایجاد دلمه می‌ شوند، پانسمان مرطوب شرایطی فراهم می‌ کند که سلول‌ های ترمیم‌ کننده بتوانند سریع‌ تر و مؤثرتر فعالیت کنند.

پانسمان زخم یکی از مهم‌ ترین مراحل درمان و مراقبت‌ های پزشکی است که تأثیر مستقیمی بر سرعت ترمیم، کاهش درد و پیشگیری از عفونت دارد. در گذشته، اغلب تصور می‌ شد که خشک نگه داشتن زخم بهترین روش درمان است، اما با پیشرفت علم پزشکی مشخص شد که این روش همیشه مؤثر نیست. امروزه پانسمان مرطوب به‌ عنوان یکی از علمی‌ ترین و کارآمد ترین روش‌ های درمان زخم شناخته می‌ شود و در بسیاری از مراکز درمانی و مراقبت‌ های خانگی مورد استفاده قرار می‌ گیرد. پانسمان مرطوب روشی نوین در مراقبت از زخم است که در آن محیط زخم به‌ صورت کنترل‌ شده مرطوب نگه داشته می‌ شود. برخلاف روش های سنتی که باعث خشک شدن سطح زخم و ایجاد دلمه می‌ شوند، این روش شرایطی فراهم می‌ کند که سلول‌ های ترمیم‌ کننده بتوانند سریع‌ تر و مؤثرتر فعالیت کنند. در این روش از پانسمان‌ های پیشرفته‌ ای مانند هیدروژل، هیدروکلوئید، فوم و آلژینات استفاده می‌ شود که ضمن حفظ رطوبت، از زخم در برابر آلودگی و عفونت محافظت می‌ کنند.

چرا پانسمان مرطوب برای بهبود زخم مؤثر است؟

تحقیقات پزشکی نشان داده‌ است که محیط مرطوب باعث افزایش سرعت تقسیم سلولی، کاهش التهاب و بهبود کیفیت ترمیم پوست می‌ شود.

  • از تشکیل دلمه جلوگیری می‌شود.
  • سلول‌ های جدید راحت‌ تر حرکت می‌کنند.
  • خون‌ رسانی به بافت آسیب‌ دیده بهتر انجام می‌ شود.
  • درد و سوزش زخم کاهش می‌ یابد.
  • به همین دلیل، این روش نسبت به روش‌ های قدیمی، نتایج درمانی بهتری به همراه دارد.

پانسمان مرطوب چیست؟

انواع پانسمان مرطوب

بسته به نوع زخم و میزان ترشحات، انواع مختلفی دارد که مهم‌ ترین آن‌ ها عبارت‌اند از:

پانسمان هیدروژل

پانسمان هیدروژل یکی از محبوب‌ ترین انواع پانسمان مرطوب است که برای زخم‌ های خشک یا نیمه‌ خشک مناسب است. این پانسمان از مواد ژله‌ ای تشکیل شده است که داخلشان پر از حفره‌ های کوچک است که رطوبت زیادی دارند و به طور مستقیم به زخم می‌ چسبند.

ویژگی‌ ها و کاربرد ها:

  • ترمیم سریع‌ تر زخم: هیدروژل‌ ها به دلیل رطوبت بالایی که دارند، به تسریع ترمیم زخم‌ های خشک کمک می‌ کنند.

  • کاهش درد: با حفظ رطوبت، این پانسمان‌ ها کمک می‌ کنند تا زخم از خشک شدن و تشکیل دلمه جلوگیری کند، که در نتیجه درد کاهش می‌ یابد.

  • کمک ترمیم بافت مرده : هیدروژل‌ها می‌ توانند بافت مرده را به‌طور طبیعی از بین ببرند و باعث ترمیم بهتر و سریع‌ تر شوند.

  • مناسب برای سوختگی‌ ها و زخم‌ های سطحی: از این پانسمان برای زخم سوختگی‌ سطحی و یا زخم‌ های بریدگی نیز استفاده می‌ شود.

معایب:

  • برای زخم‌ هایی با ترشحات زیاد مناسب نیست، چرا که هیدروژل نمی‌تواند ترشحات زیادی را جذب کند.

پانسمان هیدروکلوئید

  • یکی دیگر از انواع پانسمان های مرطوب است که به‌ طور گسترده برای زخم‌ های سطحی و زخم‌ های دارای ترشح متوسط کاربرد دارد. این پانسمان از یک لایه چسبنده و یک لایه هیدروکلوئیدی تشکیل شده که به‌ طور خاص برای جذب ترشحات طراحی شده‌ اند.

ویژگی‌ها و کاربردها:

  • مانع از ورود باکتری‌ها: این پانسمان‌ ها یک سد محافظتی مؤثر در برابر آلودگی و میکروب‌ ها ایجاد می‌ کنند که باعث کاهش خطر عفونت می‌ شود.
  • راحتی در تعویض: پانسمان هیدروکلوئید به‌ دلیل خاصیت چسبندگی، به راحتی در محل زخم ثابت می‌ ماند و در عین حال در تعویض‌ های بعدی درد کمتری ایجاد می‌ کند.
  • مناسب برای زخم‌ های سطحی و زخم‌ های پوستی: این پانسمان برای بریدگی‌ ها، زخم‌ های سطحی، زخم‌ های جراحی و زخم‌ های ناشی از آسیب‌ های جزئی بسیار مناسب است.

معایب:

ممکن است برای زخم‌ های عمیق یا خونریزی‌ دهنده مناسب نباشد.
به علت خاصیت چسبندگی، ممکن است در صورت استفاده طولانی‌ مدت باعث ایجاد التهاب در پوست اطراف زخم شود.

پانسمان فومی

پانسمان فومی از فوم‌های پلی‌یورتان ساخته شده است و به‌طور ویژه برای زخم‌هایی با ترشحات متوسط تا زیاد طراحی شده است. این نوع پانسمان دارای قدرت جذب بالایی است و برای انواع مختلف زخم‌ ها که ترشحات زیادی دارند، بسیار مناسب است.

ویژگی‌ ها و کاربرد ها:

  • قدرت جذب بالا: پانسمان فومی قادر به جذب مقدار زیادی ترشح است که این ویژگی آن را برای زخم‌ های عمیق‌ تر یا زخم‌ هایی که ترشح زیاد دارند، ایده‌آل می‌کند.
  • حفظ رطوبت: این پانسمان‌ ها علاوه بر جذب ترشحات، رطوبت محیط زخم را حفظ می‌ کنند که به تسریع ترمیم و کاهش درد کمک می‌ کند.
  • مناسب برای زخم‌های مزمن: پانسمان‌ های فومی به‌ ویژه برای زخم‌ های مزمن مانند زخم‌ های دیابتی یا زخم‌ های بستر که ترشحات زیادی دارند، کاربرد دارند.

معایب:

  • ممکن است برای زخم‌ هایی با ترشح‌ کم یا زخم‌های سطحی مناسب نباشد.
  • تعویض پانسمان فومی ممکن است نسبت به پانسمان‌ های هیدروکلوئید کمی پیچیده‌تر باشد.

پانسمان آلژینات

پانسمان آلژینات از جلبک‌های دریایی ساخته شده و به‌طور خاص برای زخم‌های عمیق و خونریزی‌دهنده کاربرد دارد. این پانسمان به دلیل ساختار منحصر به‌فرد خود، می‌تواند خون و ترشحات زخم را جذب کرده و رطوبت را به‌ صورت مؤثری حفظ کند.

ویژگی‌ها و کاربردها:

  • جذب سریع و مؤثر ترشحات: پانسمان آلژینات دارای خاصیت جذب بالا است و می‌تواند ترشحات زیادی را از زخم جذب کند، بنابراین برای زخم‌ های خونریزی‌ دهنده و زخم‌ های عمیق ایده‌ آل است.
  • حفظ رطوبت مناسب برای ترمیم: این پانسمان محیط مرطوب را در زخم حفظ می‌ کند که باعث تسریع فرآیند ترمیم می‌ شود.
  • مناسب برای زخم‌ های جراحی و زخم‌ های دیابتی: برای زخم‌ های جراحی، زخم‌ های دیابتی و زخم‌ های عمیق که ترشح زیادی دارند، پانسمان آلژینات مناسب است.

معایب:

  • برای زخم‌ های سطحی و کم‌ تر ترشح‌ کننده ممکن است بیش از حد مرطوب باشد و در آن صورت ممکن است باعث ایجاد مشکل شود.
  • نیاز به تعویض مکرر دارد، زیرا پانسمان آلژینات به‌ طور طبیعی ترشحات را جذب کرده و ممکن است پس از مدت زمانی اشباع شود.
منبع: پانسمان مرطوب - کلینیک زخم فردیس

درمان سریع زخم

۳ بازديد

زخم‌ ها به دلایل مختلفی مانند بریدگی، سوختگی، تصادف یا بیماری‌ های مزمن ایجاد می‌شوند و درمان سریع زخم برای جلوگیری از عفونت، کاهش درد و تسریع ترمیم اهمیت دارد. پاکسازی دقیق با محلول مناسب مانند سرم فیزیولوژی، حذف بافت مرده و ذرات خارجی، پایه درمان سریع زخم است و به سلول‌ های ترمیمی امکان عملکرد بهتر میدهد.

انتخاب پانسمان مناسب مانند پانسمان مرطوب، هیدروژل یا فوم، با جذب ترشحات و محافظت از بافت، روند بهبود را تسریع می‌کند. تعویض منظم پانسمان و رعایت بهداشت دست‌ ها نقش کلیدی در پیشگیری از عفونت دارد. مراقبت‌های تکمیلی شامل حفظ بهداشت، تغذیه مناسب، جلوگیری از فشار به محل زخم و بررسی روزانه وضعیت زخم، روند درمان را مؤثرتر می‌کند. در زخم‌ های عمیق یا آلوده، مشورت با پزشک و استفاده از داروهای موضعی یا واکسیناسیون کزاز ضروری است.

مراحل ابتدایی درمان سریع زخم

درمان سریع زخم با رعایت مراحل ابتدایی صحیح، نقش بسیار مهمی در پیشگیری از عفونت و تسریع بهبود دارد. اولین اقدام پس از ایجاد زخم، پاکسازی دقیق محل آسیب دیده است. شستشو با آب ولرم و صابون ملایم، ذرات خارجی و آلودگی‌ ها را از روی زخم پاک می‌کند و خطر ورود میکروب‌ ها به بافت‌ های زیرین را کاهش میدهد.

استفاده از محلول‌ های ضد عفونی‌ کننده مانند سرم فیزیولوژی یا کلرهگزیدین برای پاکسازی زخم، در مواردی که زخم با ذرات خاک یا گرد و غبار آلوده شده است، اهمیت زیادی دارد. این محلول‌ ها بدون آسیب رساندن به بافت سالم، محیطی تمیز برای ترمیم ایجاد می‌ کنند و احتمال عفونت زخم را کاهش میدهند.

پس از شستشو، خشک کردن آرام زخم اهمیت دارد. خشک کردن با فشار زیاد یا مالش شدید می‌تواند به بافت تازه آسیب برساند و روند بهبود را کند کند. توصیه می‌شود از گاز استریل یا پنبه تمیز برای جذب رطوبت اضافی استفاده شود و از ایجاد محیط مرطوب بیش از حد که باعث رشد باکتری می‌شود، جلوگیری شود.

برداشتن بافت مرده یا ذرات خارجی موجود در زخم، یکی از مراحل مهم در درمان سریع زخم است. بافت مرده میتواند منبع رشد باکتری‌ ها باشد و باعث التهاب و کند شدن ترمیم بافت‌ ها شود. بنابراین حذف این بافت‌ ها با دقت و استریل، روند درمان را سرعت می‌بخشد و از بروز عفونت جلوگیری می‌کند.

در زخم‌ های عمیق یا خونریزی‌ دهنده، قبل از شستشو باید فشار مستقیم و کنترل خونریزی اعمال شود. این کار از خونریزی بیش از حد جلوگیری کرده و محیط مناسبی برای پاکسازی زخم فراهم می‌کند. بعد از کنترل خونریزی، شستشو و اقدامات تکمیلی مانند پانسمان و پوشش محافظ می‌تواند به درستی انجام شود و به درمان سریع زخم کمک کند.

درمان سریع زخم

وسایل مورد نیاز برای پانسمان و درمان زخم

برای درمان سریع زخم و پیشگیری از عفونت، استفاده از وسایل مناسب و بهداشتی ضروری است. هر یک از این وسایل به‌طور ویژه برای محافظت از زخم، پیشگیری از عفونت و تسریع روند ترمیم طراحی شده‌اند.

سرم فیزیولوژی یا محلول نمکی استریل: یکی از اصلی‌ترین وسایل برای شستشوی زخم، سرم فیزیولوژی است که به طور ویژه برای پاکسازی زخم‌ ها طراحی شده است. این محلول استریل کمک میکند تا آلودگی‌ ها و باکتری‌ ها از سطح زخم پاک شوند، بدون اینکه به بافت سالم آسیبی برسد. استفاده از این محلول همچنین به حفظ تعادل نمکی در زخم کمک کرده و از خشکی بیش از حد بافت‌ها جلوگیری می‌کند.
دستکش یک بار مصرف: استفاده از دستکش‌ های یک بار مصرف برای جلوگیری از انتقال میکروب‌ ها و باکتری‌ ها از دستان فرد به زخم ضروری است. دستکش‌ ها در مواقعی که از ضدعفونی‌ کننده‌ ها یا پانسمان‌ ها استفاده می‌شود، مانع از آلودگی بیشتر زخم و کمک به پیشگیری از عفونت میشوند. این دستکش‌ ها باید استریل و بدون سوراخ یا پارگی باشند.
گاز استریل و پنبه: گاز استریل برای تمیز کردن سطح زخم و جذب رطوبت اضافی به‌کار میرود. پنبه نیز برای خشک کردن محل زخم یا برای جذب مایعات اضافی در هنگام پانسمان زخم مفید است. از آن‌جایی که گاز استریل در تماس مستقیم با زخم قرار می‌گیرد، باید از گاز استریل تازه استفاده شود تا از آلودگی و ایجاد عفونت جلوگیری شود.
چسب‌ های پزشکی یا پانسمان‌ های مخصوص: چسب‌ های پزشکی و پانسمان‌ های مخصوص برای پوشاندن زخم و جلوگیری از آلودگی به کار می‌روند. این پانسمان‌ ها باید مناسب نوع زخم (مثلا پانسمان‌های مرطوب، پانسمان خشک، فومی یا پانسمان هیدروژل) انتخاب شوند. انتخاب پانسمان مناسب به ترمیم سریعتر زخم کمک می‌کند و از ایجاد محیط مرطوب یا خشک بیش از حد که می‌تواند مانع بهبودی شود، جلوگیری می‌کند.
ماسک صورت: در زمان درمان زخم و در  زمان تماس مستقیم با زخم‌ های بزرگ، استفاده از ماسک صورت برای جلوگیری از انتقال میکروب‌ ها از دهان و بینی فرد درمانگر به زخم اهمیت دارد. این وسیله محافظتی کمک می‌کند تا محیط درمان از آلودگی‌ های محیطی امن بماند و زخم در معرض خطر عفونت قرار نگیرد.
چرا این وسایل مهم هستند؟

استفاده صحیح و به موقع از این وسایل به جلوگیری از انتقال باکتری‌ ها، کاهش خطر عفونت و تسریع فرآیند بهبود زخم کمک می‌کند. در صورتی که حتی یکی از این وسایل به‌درستی انتخاب یا استفاده نشود، احتمال بروز عفونت افزایش می‌یابد و روند درمان طولانی‌ تر میشود. بنابراین، رعایت اصول بهداشتی و استفاده از وسایل استریل و مناسب برای هر نوع زخم، امری ضروری است.

this article published for the first time in: روش های درمان سریع زخم

زخم شریانی چیست؟

۴ بازديد

زخم شریانی یکی از شرایط جدی پزشکی است که به علت اختلال در جریان خون شریانی و کاهش خون‌ رسانی به بافت‌ ها ایجاد می‌شود. این نوع زخم‌ ها معمولا در نواحی پایین‌ تر از بدن، به ویژه در پا ها، به دلیل مشکلات مرتبط با شریان‌ ها رخ می‌دهند. در این نوع زخم‌ ها، کاهش خون‌ رسانی به بافت‌ ها باعث میشود که سلول‌ ها و بافت‌ های آسیب‌ دیده به درستی تغذیه نشده و عملکرد طبیعی خود را از دست دهند. بدون درمان صحیح، زخم‌ های شریانی می‌توانند به مشکلات بسیار جدی‌ تری مانند عفونت‌ های مزمن، آسیب‌ های بافتی و حتی قطع عضو منتهی شوند.

علت اصلی بروز زخم شریانی معمولا به بیماری‌ های شریانی مانند بیماری شریان محیطی (PAD) یا آترواسکلروزیس (سخت شدن شریان‌ ها) برمیگردد. این بیماری‌ ها باعث تجمع رسوبات چربی و مواد دیگر در دیواره شریان‌ ها می‌شوند که موجب تنگ شدن و انسداد آن‌ ها می‌شود. در نتیجه، خون به درستی به قسمت‌ های مختلف بدن منتقل نمیشود و بافت‌ ها کمبود اکسیژن و مواد مغذی دارند. در صورتی که این مشکل درمان نشود، ممکن است منجر به بروز زخم‌ های شریانی شود که به سرعت وخیم می‌شوند.

زخم شریانی به طور خاص برای بیماران مبتلا به بیماری‌ های مزمن مانند دیابت، فشار خون بالا و سیگار کشیدن، خطرناک‌تر است. این عوامل می‌توانند جریان خون را کاهش دهند و فرد را در معرض خطر بیشتری برای بروز زخم شریانی قرار دهند. از سوی دیگر، تشخیص زودهنگام این نوع زخم‌ها و درمان سریع آن‌ ها می‌تواند از بروز عوارض جدی جلوگیری کند و روند بهبودی را تسریع بخشد.

زخم شریانی چیست؟

زخم شریانی به زخمی گفته می‌شود که در اثر کاهش یا اختلال جدی در جریان خون شریانی ایجاد می‌شود. شریان‌ ها وظیفه رساندن خون حاوی اکسیژن و مواد مغذی به بافت‌های بدن را بر عهده دارند و زمانی که این مسیر دچار تنگی، انسداد یا آسیب شود، بافت‌ ها به تدریج ضعیف و آسیب‌ پذیر می‌شوند. در چنین شرایطی حتی یک خراش کوچک یا فشار ساده میتواند به زخم تبدیل شود، زیرا بدن توانایی ترمیم طبیعی خود را از دست می‌دهد.

این نوع زخم‌ها اغلب در نواحی انتهایی بدن مانند پاها، مچ پا، پاشنه و زخم لای انگشت پا دیده می‌شوند، زیرا این بخش‌ ها فاصله بیشتری از قلب دارند و بیش از سایر نواحی تحت تاثیر کاهش خون‌ رسانی قرار می‌گیرند. پوست اطراف زخم شریانی معمولا نازک، براق، خشک و سرد است و رنگ آن ممکن است به سفید، کبود یا حتی سیاه متمایل شود. این تغییرات ظاهری نشان‌ دهنده کمبود شدید اکسیژن در بافت‌ها هستند.

زخم‌ های شریانی معمولا دردناک هستند و درد آن‌ ها در شب یا هنگام بالا بردن پا ها تشدید می‌شود. برخلاف برخی زخم‌ های دیگر، این زخم‌ ها اغلب ترشح کمی دارند و لبه‌ های آن‌ ها صاف و مشخص است. به دلیل خون‌رسانی ضعیف، روند ترمیم این زخم‌ ها بسیار کند بوده و در صورت عدم درمان مناسب، به سرعت پیشرفت می‌کنند و عمق بیشتری پیدا می‌کنند.

شناخت دقیق زخم شریانی اهمیت زیادی دارد، زیرا درمان نادرست یا بی‌توجهی به آن میتواند منجر به عفونت شدید، مرگ بافتی و حتی قطع عضو شود. این زخم‌ها معمولا نشانه یک مشکل زمینه‌ ای جدی مانند بیماری شریان محیطی هستند و صرفا یک آسیب سطحی پوستی محسوب نمی‌شوند. به همین دلیل، تشخیص به موقع و اقدام درمانی اصولی نقش کلیدی در حفظ سلامت اندام و جلوگیری از عوارض جبران‌ ناپذیر دارد.

علت‌ های بروز زخم شریانی

علت‌ های بروز زخم شریانی به طور مستقیم با اختلال در خونرسانی شریانی ارتباط دارند. هر عاملی که باعث تنگ شدن، انسداد یا آسیب به شریان‌ها شود، میتواندعلت ایجاد این نوع زخم شود. زمانی که خون کافی به بافت‌ ها نرسد، اکسیژن و مواد مغذی لازم برای ترمیم سلول‌ ها تامین نمی‌شود و در نتیجه بافت به تدریج ضعیف شده و مستعد ایجاد زخم می‌گردد. این روند معمولا آرام و تدریجی است اما در نهایت به بروز زخم‌ های عمیق و مقاوم به درمان منجر میشود.

یکی از اصلی‌ ترین و شایع‌ ترین علل زخم شریانی، بیماری شریان محیطی یا PAD است. در این بیماری، پلاک‌ های چربی، کلسترول و کلسیم در دیواره شریان‌ ها تجمع پیدا میکنند و باعث تنگ شدن یا انسداد آن‌ ها میشوند. این وضعیت جریان طبیعی خون را مختل میکند و به خصوص در اندام‌ های تحتانی مانند پا ها، کمبود خونرسانی شدید ایجاد میشود. در افراد مبتلا به PAD حتی آسیب‌ های بسیار کوچک پوستی نیز میتواند به زخم شریانی تبدیل شود، زیرا بدن توانایی ترمیم طبیعی را از دست می‌دهد.

دیابت نیز نقش بسیار مهمی در ایجاد زخم شریانی دارد. قند خون بالا به مرور زمان به دیواره رگ‌های خونی آسیب می‌زند و باعث کاهش انعطاف‌پذیری و تنگی شریان‌ ها می‌شود. علاوه بر این، دیابت باعث کاهش حس در پا ها می‌شود و فرد ممکن است متوجه زخم یا آسیب اولیه نشود. این موضوع باعث می‌ شود زخم‌ ها دیر تشخیص داده شوند و فرصت پیشرفت پیدا کنند، در نتیجه خطر زخم شریانی و عوارض آن به طور قابل توجهی افزایش می‌ یابد.

از دیگر عوامل مهم میتوان به فشار خون بالا و مصرف سیگار اشاره کرد. فشار خون بالا با وارد کردن فشار مداوم به دیواره شریان‌ ها، به تدریج آن‌ ها را ضعیف و آسیب‌ پذیر می‌ کند و زمینه تنگی عروق را فراهم می‌سازد. سیگار کشیدن نیز با کاهش اکسیژن خون، آسیب به دیواره رگ‌ ها و افزایش رسوب پلاک‌ها، یکی از قوی‌ترین عوامل خطر برای زخم شریانی محسوب می‌شود. ترکیب این عوامل با یکدیگر میتواند روند بروز زخم شریانی را تسریع کرده و درمان آن را بسیار دشوارتر کند.
زخم شریانی

علائم شایع زخم شریانی

علائم شایع زخم شریانی معمولا به شکل تدریجی ظاهر می‌ شوند و با پیشرفت اختلال در خون‌ رسانی شدت پیدا می‌کنند. در مراحل ابتدایی، ممکن است فرد تنها احساس ناراحتی یا درد خفیف در ناحیه درگیر داشته باشد، اما با گذشت زمان و کاهش بیشتر جریان خون، نشانه‌ ها واضح‌ تر و آزار دهنده‌ تر می‌شوند. شناخت این علائم اهمیت زیادی دارد، زیرا تشخیص زودهنگام میتواند از پیشرفت زخم و بروز عوارض جدی جلوگیری کند.

یکی از بارزترین نشانه‌ های زخم شریانی، درد شدید و مداوم در محل زخم است. این درد اغلب حتی در حالت استراحت نیز وجود دارد و ممکن است شب‌ ها تشدید شود. برخلاف برخی زخم‌ های دیگر، بالا بردن پا ها معمولا باعث افزایش درد می‌شود، زیرا خون‌رسانی به ناحیه کاهش بیشتری پیدا می‌کند. این درد نتیجه مستقیم کمبود اکسیژن و مواد مغذی در بافت‌ های آسیب‌دیده است.

ظاهر زخم شریانی نیز ویژگی‌ های مشخصی دارد. این زخم‌ ها معمولا عمقی هستند و کف آن‌ ها ممکن است خشک، کم‌ ترشح یا حتی سیاه‌ رنگ به نظر برسد. لبه‌ های زخم اغلب صاف، منظم و مشخص هستند و پوست اطراف آن نازک و شکننده به نظر میرسد. به دلیل ضعف گردش خون، روند بهبود این زخم‌ ها بسیار کند است و حتی ممکن است بدون درمان مناسب به مرور بزرگ‌ تر شوند.

تغییرات پوستی اطراف زخم از دیگر علائم مهم زخم شریانی است. پوست این ناحیه سرد تر از سایر قسمت‌ ها، رنگ‌ پریده یا متمایل به آبی و بنفش است و در برخی موارد درخشندگی غیر طبیعی دارد. همچنین ممکن است مو های ناحیه دچار ریزش شوند و ناخن‌ ها ضخیم یا بدشکل شوند. این تغییرات نشان‌ دهنده اختلال جدی در خون‌ رسانی هستند و نباید نادیده گرفته شوند، زیرا می‌توانند هشدار دهنده یک مشکل عمیق‌تر در سیستم عروقی بدن باشند.
منبع: کلینیک زخم فردیس

شناخت انواع زخمها

۳ بازديد

انواع زخم ها چالشی پیچیده و قابل‌ توجه در نظام سلامت جهانی به‌ شمار می‌روند و طیف وسیعی از علل‌ شناسی، فرآیندهای پاتوفیزیولوژیک و تظاهرات بالینی را در بر می‌گیرند. مدیریت مؤثر زخم مبتنی بر درک عمیق این عوامل است. این مقاله کلینیک زخم البرز در کرج به بررسی انواع زخم و مراقبت از آنها میپردازیم که با یک سیستم طبقه‌ بندی دقیق بر اساس علت‌ شناسی، عمق، یکپارچگی پوست و سطح آلودگی آغاز میشود.

فازهای اصلی فرآیند فیزیولوژیک ترمیم زخم—انعقاد، التهاب، تکثیر و بلوغ—به همراه بحثی در مورد عوامل حیاتی که میتوانند این فرآیند را مختل کنند، تشریح شده‌ اند. اصول ارزیابی و مدیریت زخمهای حاد، از جمله آسیب‌ های جراحی، تروماتیک و سوختگی، به‌ طور سیستماتیک مرور شده‌ اند.

علاوه بر این، پاتوفیزیولوژی و راهبردهای مدیریت زخم‌های مزمن، مانند زخم‌های پای دیابتی، زخم‌های وریدی پا، زخم‌های شریانی و آسیب‌ ها و زخمهای فشاری، به‌ طور عمیق مورد بررسی قرار گرفته‌اند. در نهایت، مقاله فناوری‌ های پیشرفته مراقبت از زخم، درمان با فشار منفی (NPWT) یا وکیوم تراپی، جایگزین‌ های پوستی مهندسی‌ شده و درمان با فاکتورهای رشد را مورد بررسی قرار داده و کاربردهای مبتنی بر شواهد آنها را برجسته می‌کند.

نتیجه‌ گیری کلی بر این نکته تأکید می‌کند که نتایج موفقیت‌ آمیز در درمان زخم از طریق یک رویکرد کل‌ نگر و متمرکز بر بیمار حاصل میشود که نه تنها محیط موضعی زخم، بلکه عوامل سیستمیک و روانی-اجتماعی زیربنایی را نیز مورد توجه قرار می‌دهد.

زخم چیست؟

زخم به‌ عنوان اختلال در ساختار و عملکرد طبیعی پوست و بافت نرم زیرین تعریف می‌شود. بار جهانی زخم‌ها، اعم از حاد و مزمن، قابل‌توجه بوده و منجر به موربیدیتی (ریسک بیماری) و مورتالیتی (مرگ‌ و میر) قابل‌توجه بیمار و هزینه‌های اقتصادی بالایی در نظام سلامت می‌شود. رویکرد بالینی به یک زخم مستلزم درک روشمند از علت آن، مکانیسم‌های فیزیولوژیک ترمیم و عوامل موضعی و سیستمیکی است که بر بهبودی تأثیر می‌گذارند. این مقاله با هدف تلفیق شواهد فعلی و ارائه یک چارچوب بنیادی برای متخصصان مراقبت‌های بهداشتی جهت ارزیابی، طبقه‌بندی و مدیریت طیف متنوع زخم‌های موجود در عمل بالینی نگاشته شده است.

طبقه‌ بندی انواع زخم‌

انواع زخم را میتوان بر اساس چندین ویژگی کلیدی طبقه‌ بندی کرد که برای تعیین راهبردهای درمانی مناسب بسیار حیاتی هستند.

 

 

انواع زخم

انواع زخم بر اساس علت‌ شناسی (Etiology)

۱.  زخم‌های جراحی: زخم جراحی زخمهای عمدی ایجاد شده در حین یک عمل جراحی میباشد. بر اساس CDC به کلاس I (تمیز) تا کلاس IV (کثیف/آلوده) طبقه‌ بندی می‌شوند.

۲. زخمهای تروماتیک: زخم تروماتیک ناشی از نیرو یا آسیب خارجی ایجاد میشود. زیرگونه‌ ها شامل موارد زیر هستند::

  • ساییدگی (Abrasion): خراش سطحی اپیدرم.
  • زخم پارگی (Laceration): پارگی یا بریدگی با لبه‌ های نامنظم.
  • زخم برشی (Incision): بریدگی تمیز و تیز.
  • زخم سوراخ‌ شدگی (Puncture): زخم عمیق و باریک ناشی از یک شیء نوک‌تیز.
  • زخم کنده‌شدگی (Avulsion): کنده‌شدگی شدید بافت از محل attachment خود.
  • زخم نافذ (Penetrating): به یک حفره یا اندام بدن نفوذ می‌کند.

۳. زخمهای سوختگی: زخم سوختگی ناشی از انرژی حرارتی، شیمیایی، الکتریکی یا تشعشعی ایجاد میشود و میتواند درجه بندی زخم سوختگی از درجه یک تا سه باشد. بر اساس عمق طبقه‌ بندی می‌شوند.

۴. زخمهای مزمن: زخمهایی که در یک فرآیند بهبودی منظم و به‌ موقع پیش نمی‌ روند زخم مزمن هستند. انواع رایج آن شامل زخم پای دیابتی، زخم وریدی پا، زخم شریانی و آسیب‌ های فشاری هستند.

انواع زخم بر اساس عمق از دست‌دادن بافت

  • سطحی (اپیدرمال): فقط دربرگیرنده اپیدرم است. از طریق باززایی (regeneration) بهبود می‌یابد.
  • جزئی‌ ضخامت (Partial-Thickness): دربرگیرنده اپیدرم و بخشی از درم است. ممکن است تاول بزند و به دلیل قرارگیری انتهای عصبی، دردناک باشد.
  • تمام‌ ضخامت (Full-Thickness): دربرگیرنده اپیدرم، تمام درم و بافت زیر پوستی یا لایه‌ های عمقی‌ تر (مانند ماهیچه، استخوان) میشود. برای بهبودی نیاز به انقباض (contraction) و تشکیل اسکار دارد.

 

منبع: کلینیک زخم البرز

زخم بستر چیست؟

۲ بازديد

زخم بستر که با نامهای زخم فشاری یا دکوبیتوس نیز شناخته می‌شود، نوعی آسیب پوستی و بافتی است که به دلیل فشار طولانی‌ مدت روی پوست و بافت‌های زیرین ایجاد می‌شود. این زخم‌ها معمولا در نواحی استخوانی مانند پاشنه پا، مچ پا، لگن و دنبالچه ظاهر می‌شوند. هنگامی که فرد برای مدت طولانی بی تحرک باشد و در وضعیت ثابتی قرار بگیرد و فشار مداوم به بخشهای خاصی از بدن وارد شود، جریان خون در آن ناحیه کاهش می‌یابد. این کاهش جریان خون به تدریج باعث مرگ سلولها و بافت‌ ها شده و زخم بستر را ایجاد می‌کند.

افرادی که دچار کاهش تحرک هستند، مانند بیمارانی که برای مدت طولانی بستری میشوند یا از ویلچر استفاده می‌کنند، بیش از دیگران در معرض خطر زخم بستر قرار دارند. اگر زخمهای بستر به‌ موقع تشخیص داده نشوند یا درمان مناسب صورت نگیرد، ممکن است به عوارض جدی مانند عفونت‌ های سیستمیک، آسیب‌ های عضلانی و حتی مرگ منجر شوند. آگاهی از علائم، مراحل پیشرفت و روشهای درمان زخم بستر می‌تواند در کاهش خطر و تسریع روند بهبودی نقش بسزایی داشته باشد.

 

 

مراحل زخم بستر

زخم بستر معمولا در چهار مرحله پیشرفت می‌کند که در هر مرحله علائم خاصی ظاهر می‌شود. شناخت هر مرحله برای انتخاب روش درمانی مناسب اهمیت زیادی دارد. هرچه زخم زودتر تشخیص داده شود، احتمال درمان کامل و سریعتر آن بیشتر است.

مرحله اول زخم بستر (قرمزی و التهاب سطحی پوست)

در این مرحله، هنوز پوست باز یا زخم نشده است. نشانه اصلی، قرمزی یا تغییر رنگ در ناحیه‌ای است که تحت فشار قرار گرفته است. در پوست‌های روشن، این ناحیه قرمز و در پوست‌های تیره ممکن است مایل به بنفش یا آبی باشد. بیمار ممکن است در این ناحیه احساس سوزش، گرما یا درد خفیف داشته باشد. لمس این بخش باعث تغییر دما و حساسیت می‌شود. اگر در همین مرحله فشار از ناحیه برداشته شود و پوست تمیز و خشک نگه داشته شود، معمولاً زخم بهبود پیدا می‌کند و نیاز به درمان تخصصی ندارد.

نکته مراقبتی: ماساژ دادن مستقیم این ناحیه ممنوع است، چون ممکن است بافت‌ های زیرین را بیشتر آسیب بزند. بهترین اقدام، کاهش فشار با تغییر وضعیت بدن و استفاده از بالش‌های نرم است.

زخم بستر درجه1

 

مرحله دوم زخم بستر (آسیب سطحی پوست)

در مرحله دوم، لایه‌های بیرونی پوست (اپیدرم و درم) آسیب می‌بینند و زخم ممکن است به شکل تاول، ساییدگی یا زخم سطحی دیده شود. در این حالت، درد، ترشح شفاف یا زردرنگ و حساسیت بیشتری وجود دارد. اگر عفونت شروع شود، بوی نامطبوع یا التهاب شدیدتر ظاهر می‌شود.

پوست در این مرحله ممکن است مرطوب به نظر برسد و اطراف زخم قرمز یا متورم باشد. درمان سریع در این مرحله بسیار حیاتی است تا از پیشرفت زخم جلوگیری شود. تمیز کردن با سرم نمکی، استفاده از پانسمان مرطوب و کاهش فشار مداوم از ناحیه ضروری است.

this article published for the first time in: درمان زخم بستر

درمان زخم دیابتی

۴ بازديد

زخم‌های دیابتی یکی از مهم‌ترین مشکلات پزشکی برای بیماران دیابتی در سراسر جهان به حساب می‌آید. این زخم‌ها که عمدتا در پاها و انگشتان پا ایجاد می‌شوند، به دلیل اختلال در گردش خون و آسیب به اعصاب، به کندی بهبود می‌یابند و در صورت عدم درمان به موقع میتوانند منجر به عفونت‌ های جدی، قطع عضو و کاهش کیفیت زندگی شوند. در دنیای امروز، با پیشرفت‌ های قابل توجه در درمان‌ های پزشکی، فناوری‌ های نوین و استفاده از دستگاههای پیشرفته، امکان درمان این زخم‌ها به شکل سریع و مؤثرتر از گذشته فراهم شده است.

اگر شما یا کسی که می‌شناسید از زخم‌های دیابتی رنج می‌برید، انتخاب بهترین کلینیک برای درمان این نوع زخم‌ها اهمیت بالایی دارد. در این مقاله، به بررسی ویژگی‌های بهترین کلینیک‌ها برای درمان زخم‌های دیابتی خواهیم پرداخت و نشان خواهیم داد که چگونه تکنولوژی‌های جدید مانند درمان با لیزر، فشار منفی و پانسمان‌های هوشمند می‌توانند به تسریع روند بهبودی کمک کنند.

بهترین کلینیک زخم دیابت

این مقاله شما را با روشهای نوین درمان بهترین کلینیک‌های زخم آشنا خواهد کرد تا بتوانید بهترین تصمیم را برای درمان خود یا عزیزانتان اتخاذ کنید.

چرا درمان زخم‌های دیابتی ضروری است؟

زخم‌های دیابتی به دلیل کاهش جریان خون و ضعف سیستم ایمنی بدن در بیماران دیابتی، به سختی بهبود می‌یابند. عدم درمان به موقع این زخم‌ها می‌تواند باعث بروز عفونت‌های شدید و در نهایت منجر به قطع عضو شود. بنابراین، درمان سریع و تخصصی این زخم‌ها برای حفظ سلامتی بیماران بسیار حیاتی است.

در بسیاری از موارد، بیماران دیابتی به دلیل بی‌حسی و مشکلات اعصاب، متوجه زخمهای خود نمی‌شوند. این امر می‌تواند خطرات بیشتری را به همراه داشته باشد و. به همین دلیل، ضروری است که بیماران دیابتی به طور منظم وضعیت پاها و سایر نقاط آسیب‌ دیده بدن را بررسی کنند و در صورت مشاهده هرگونه زخم، فورا به پزشک مراجعه کنند، زیرا درمان زخم دیابتی در مراحل اولیه میتواند شانس بهبودی را تا حد زیادی بالا ببرد.

منبع: بهترین کلینیک زخم دیابت